nooit meer slapen

nieuw blog

2009-11-11T17:29:00.002Z

mijn nieuwe (werk)blog is te vinden op: www.brottsjo.blogspot.com

van Galleri

2009-08-16T11:17:00.000+01:00

Daar is ie weer

2009-07-12T21:21:00.004+01:00

Na vele verzoeken om weer is wat te schrijven over het leven hier zal ik bij deze weer is een poging doen.

Op mijn werk gaat alles goed, maak zowaar carrière, ben nu projectleider. Ben nu bezig met de Straumnes, afmaken waar we vorig jaar zijn gebleven. Als projectleider moet ik naast normale getimmer ook een calculatie maken en een tijdsplan en zorgen dat aan het eind van het verhaal alles netjes is en binnen het budget. Helaas is het geen militaire organisatie dus moet je het commanderen netjes brengen en hopen dat iedereen mijn richtlijnen en ideeën volgt. Het is wel is leuk om het ook is van de andere kant te bekijken, normaal was ik de gene die altijd wel wat te zeuren had op de leiding en nu kan ik proberen het zelf beter te doen. Voorlopig leer ik er wel veel van het staat goed op mijn CV.

Verder ben ik ook al weer een paar maanden verantwoordelijk voor de veiligheid in het bedrijf, zorgen dat alle regels worden nageleefd die in de Noorse wet staan. Ik heb er een cursus voor gevolgd van een paar dagen en heb weer heel wat geleerd. Ik moet ondermeer zorgen voor routines als er bv brand is maar ook maak ik plannen om het bedrijf en het werk leefbaar te maken bijvoorbeeld door betere informatie voorziening.

Thuis ben ik tegenwoordig veel met computers bezig, een leuke hobby die ik altijd al wel had willen hebben maar waar ik nooit aan toe ben gekomen. Ik heb ondermeer mijn eigen computer helemaal zelf samengesteld en zo snel mogelijk gemaakt als mijn budget het toelaat. oor de liefhebbers, mijn CPU is een Intel I7 overgeclocked naar 3800 MHz, Asus P6T Deluxe moederbord, 6 GGB DDR3-1333 geheugen, Ati radeon HD 4870X2 videokaart, 2x 30GB ssd drives in raid0 voor windows, 1 keer 60GB ssd scratch en games disk en 1,5TB opslag intern. Het ding is super snel, een beetje overbodig wel maar ik vergelijk het maar met het opleuken van een auto, ook niet nodig maar wel mooi. Windows start nu binnen 5 seconden en alle programma's nog sneller en met photoshop hoef ik niet meer lang te wachten op bewerkingen. Verder speel ik ook met oude computers, ik heb er een als een soort van schilderij aan de muur gehangen waarbij je alle delen kunt zijn. Ik ben er zo nog meer aan het maken, ik heb al aardig wat oud spul verzamelt en binnenkort heb ik in een kast 8 schermen staan waarop ik hopelijk 8 verschillende dia shows kan laten zien voor in de galerie. Een soort van combinatie tussen kunst en techniek... tja je moet toch wat.

Ik heb hier ook nog wat veel gevraagde plaatjes van mijn huisje en de woonkamer, gewoon zoals het er vanmiddag bij stond. De tuin is nog wild, heb er wel plannen mee maar dat is het ook wel zo'n beetje. Met mijn vissen gaat het goed, leuk om naar te kijken.

Ik zal proberen om binnenkort weer wat te schrijven.

Hoi

2008-12-21T12:13:00.000Z

Ja mensen, ik weet het, ik schrijf niet zo veel meer op mijn blog. De belangrijkste reden is dat ik nu iemand in mijn leven heb en waar ik nogal druk mee ben, ik zou graag over die situatie willen schrijven maar dat doe ik niet omdat het ook met haar privacy moet rekening houden. Mijn werk gaat gewoon door en de Noren zijn nog steeds Noren en schrijven over die dingen is nu niet zo belangrijk voor mij. In het kort: alles gaat op het werk goed, ben begonnen als projectleider op de Blomøy maar in de vorm zoals het nu hier is gegoten zal ik er niet mee door gaan. Ik wil boten bouwen en niet de helft van de tijd op een kantoortje zitten, voor de administratie moeten ze maar iemand aannemen. Dat is niet alleen mijn idee hoor, ook de ander projectleiders denken er zo over hun handelen er alleen minder na. Maar de bouw gaat goed, heb alles onder controle, op dat gebied heb ik al veel geleerd de afgelopen jaren.

Al dat neuzen in boeken en nadenken heeft mij trouwens ook veel geleerd, van de week heb ik er bij gezeten toen de psycholoog van Kyien hier was en alles wat hij aanhaalde en als tips gaf heb ik ook al eens gezegd in onze gesprekken. Met ander woorden, ik kan dat baantje van meneer de psycholoog zo over nemen als dit het is wat hij in zijn repertoire heeft, een opsteker voor mij, ben niet helemaal achterlijk.

Wel, ik zal wel zien wanneer ik weer schrijf, wil het wat meer over filosofie hebben maar weet nog niet in welke vorm en ik moet mijn cynische blik op de wereld en wat ik met dat geschrijf kan bereiken zien kwijt te raken en gaan geloven dat het zin heeft om die gedachtes te delen.

“De laatste christen stierf aan het kruis.”

Friedrich Nietzsche

Prettig kerstfees.

2008-11-27T16:28:00.000Z

2008-11-24T16:35:00.001Z

Wat doe ik nu?

2008-10-20T16:52:00.003Z

De Blomøy is ziek en komt een tijdje bij ons om aan te sterken. Er is wat rottigheid op het dek, waar de reling is zeg maar, dus dat snijden we der uit en zullen we vervangen door mooi nieuw hout. Wat dieper in haar hebben stalen bouten gezorgd voor diepe zweren in een deel van haar ruggenmerg. Die bouten trek ik er voorzichtig uit en dat wat is aangetast haal ik weg en wordt ook vervangen door vers nieuw hout. Dat waren de zichtbare wonden maar recent heb ik wat huiddelen weg gehaald en daaronder zag het er ook niet al te fris uit…ik houd jullie op de hoogte.

2008-10-05T15:01:00.001Z

Vandaag een heerlijke wandeling gemaakt samen met een goede vriendin van mij. Het weer is nu nog mild en alleen de toppen hebben een vers laagje sneeuw gekregen de afgelopen paar dagen. De dagen worden steeds korter en ik voel me steeds beter, ik verwelkom de lange nacht die gaat komen.

Je moet toch wat

2008-10-02T16:50:00.003Z

Het is mij weer een week geweest... Samenwonen is leuk, tot nu toe leuk genoeg om die twee vrouwen te tolereren… twee vrouwen? Wel het is er maar èèn maar zoals met de meeste vrouwen met de hormonen in de bestuurders stoel is het altijd maar afwachten wat er avonds op tafel staat, figuurlijk gesproken dan. Ik bespaar jullie de details maar na 6 jaar vrijgezellen leven is het wel even wennen maar zoals gezegd… het heeft ook zo zijn voordelen.

Dit weekeind heb ik mijn galerie in gericht met de centen die ik nog over had, het ziet er helemaal echt uit en ben er wel blij mee. Zaterdag was mijn eerste dag, er was een feestdag hier in de buurt en daar heb ik een paar bezoekers aan over gehouden, heb een foto verkocht. wel raar hoor, geld vragen voor een foto die ik voor de lol heb gemaakt en ook al die mensen die heel belangstellend rondkijken.

Op mijn werk gaat het nu ook weer beter, na dat Straumnes te water in gegaan was het wat rustig. De gebruikelijke Noorse sloomheid zorgde er voor dat er maar geen duidelijke besluiten werden genomen over de volgende boot en wat te doen daarmee. Dinsdag kwam ik op mijn werk en vernam van een collega dat er problemen zijn om een projectlijder te vinden voor de nieuwe boot genaamd Blomøy, Mijn collega’s die er al veel langer werken hadden er geen trek in maar wat mij verontruste is dat niemand mij gevraagd heeft of ik er interesse in had of op zijn minst mij vertellen waarom ze niet naar mij toe zijn gekomen. Ik maakte mij extra druk omdat we de dag ervoor van de nieuwe directeur van alle musea hier in de buurt een les kregen in bedrijfsvoering en hoe ondermeer communicatie zo belangrijk is. Ik ben dus woensdag naar onze baas gestapt en heb hem hier op gewezen en verteld dat ik die functie wel wil hebben, wel dat werkte, ik ben nu projectlijder van de Blomøy (vogeleiland) met die verstanden dat ik nog wat administratieve taken moet delen met een meer ervaren collega die mij dat gaat leren. Maar ik ben er wel blij mee, heb net een halve boot gemaakt en drie spijkers uit een stuk houd getrokken en nu kan ik de boel lekker zelf gaan regelen…ik ben er altijd wel goed in geweest om dat wat ik wil naar mij toe te dirigeren en dat is weer is gelukt en kan ik weer is waar proberen te maken waar ik eigenlijk nog niet veel van af weet, the great pretender.

Een nieuw begin

2008-09-20T18:23:00.001Z

Ik ga het maar weer is proberen, regelmatig wat schrijven op mijn blog. Mijn hoofd zit nog wel enigszins op slot, veel meegemaakt en het na-ijlen van mijn gordelroos zal er ook wel meet te maken hebben. Het klinkt zo onschuldig die ziekte maar ik kan je vertellen dat het behoorlijk vermoeiend is en een huis kopen en verhuizen is ook niet iets wat je er effe tussendoor doet en een nieuwe vriendin die net gescheiden is, is in dit kleine gat waar ik woon ook niet iets dat je in de koude kleren gaat zitten.

Op het werk gaat alles zijn gangetje, ik kan nog steeds niet echt hoogte krijgen van de Noorse manier van organiseren maar dat zal wel nooit gebeuren. Ze nemen mij zoals ik ben en dan zal ik die gunst maar terug geven. Het leven in mijn nieuwe huisje is goed, meer ruimte en een rustige omgeving. Ik leef dan wel niet meer alleen maar het samenwonen heeft ook wel zijn voordelen. Het is wel snel gegaan allemaal, ik heb nu een echt huis met allerlei apparaten, verschillende grote kamers en de al eerder genoemde vriendin waarmee ik van alles samen doe… allemaal nieuw voor me maar ik blijf er redelijk rustig onder zoals altijd maar de Nietzsche in me is het er nog steeds niet mee eens en die zal zich voorlopig ook nog wel blijven roeren we leven nou eenmaal in een imperfecte wereld.

Ik ben ook nog een weekje in Nederland geweest om mijn neefje Raven te bewonderen die mijn zusje Froukje op de wereld heeft gezet, de onschuld in de ogen kijken is natuurlijk altijd mooi en ik verbaas mij altijd weer dat het allemaal zo mooi werkt… negen maanden broeden en daar is een nieuw mensje met alles er op en er aan, heel mooi.

Bijna klaar en mijn eerste zonsondergang.

2008-08-20T19:52:00.001+01:00

Vlieg zoekt zijn vriendje...

2008-07-24T20:17:00.003+01:00

2008-07-21T19:58:00.001+01:00

Rondom mijn nieuwe huisje

2008-07-16T22:32:00.001+01:00

Mooie bloemen

2008-07-16T22:11:00.001+01:00

Mijn eerst huis gekocht

2008-07-15T22:44:00.003+01:00

Ik heb vandaag een huis gekocht. Het is een niet al te groot huis maar vergeleken met wat ik nu heb is het een kasteel. Beneden is er een grote woonkamer met open keuken, grote bijkamer, gang berghok en douche/wc. Boven een tweede grote woonkamer met twee slaapkamers en een douche/wc. Beneden en boven is er een groot balkon met een supper uitzicht. Het huis is gebouwd in 1986 en is goed onderhouden hoewel het het laatste jaar heeft leeg gestaan zodat er wat schilderwerk over is waar de vorige eigenaar niet aan toegekomen is. Voor al dit moois, inclusief een assortiment witgoed en meubels betaal ik ongeveer 375.000,. Kronen, zeg maar 45.000 euro, daar hebben jullie net een garage voor... ha ha. Later meer.

Onderbroek kopen in Noorwegen

2008-07-14T19:59:00.002+01:00

Daar ben ik weer

2008-07-14T16:55:00.001+01:00

Ja mensen, ik heb een tijd niks van mij laten horen... ik hoop dat de foto’s de moeite van het bekijken waren en ik kan je verzekeren dat mijn avonturen hier ik klein Gratangen het lezen meer dan de moeite waard zijn maar dat gaat ze hier allemaal niks aan dus vandaar de stilte. Maar het heeft met vrouwen te maken, het begon met één maar dat geslacht weet het voor elkaar te krijgen om jaren geen interesse te tonen en nu ineens met zijn alle tegelijk op de stoep staan. Ja liefde is blind maar heeft kennelijk een goede neus, k’zal wel een lekker geurtje uitscheiden. Gelukkig ben ik nog niet onder de pannen, de een is getrouwd, de ander net vrij en de derde woont 250km van mij vandaan, de een is nog leuker dan de ander maar ik laat de tijd wel bepalen waar het heen gaat en geniet van de extra beweging.

Op het werk gaat alles zijn gangetje, het is hier nu rustig, ben zowat alleen op het werk nu het vakantie is. De extra spirit die de dames in mijn leven hebben geïnjecteerd heeft ook effect op mijn werk, hoewel het nog steeds werk is stap ik nu wat gemakkelijker over Noorse onbenulligheden heen, ik ben iets meer open nu hoewel ik ons soort nog steeds aangeklede apen vind laat ik dat iets minder merken aan mijn omgeving en dat word meestal wel geapprecieerd, waarom zou je eerlijk zijn als het ook makkelijk kan. Een ander bijeffect van het blootstaan aan vrouwelijke uitstraling is het denken aan de toekomst. De man, ik, ik van de laatste tijd, ziet de toekomst toch vooral als: wanneer mag ik er weer op maar die rare vrouwen die zijn al bezig met wat van beleg er moet op de broodjes van hun begrafenis… maar iets van die verderfelijke gedachtegang heeft mij wel doen realiseren dat ik ook al 35 ben en dat het misschien is tijd wordt om is wat langer dan 2 jaar ergens te wonen en dan weer weg te gaan. Alsof die rare gedachtekronkels van die vrouwen in mijn kont zijn gaan zitten waardoor die nu wat rustiger is.

Ik ben dus opzoek gegaan naar een huis en heb nu werkelijk zoiets van ik kan het hier nog wel een paar jaar uithouden. Ik heb mijn eerste foto opdracht binnen en bijna klaar dus via die weg kan ik misschien ook iets meer vrede met de wereld vinden…ik zal weer is wat meer gaan schrijven.

Meeuwen in Trømso

2008-07-14T11:37:00.002+01:00

En de natuur gaat door

2008-07-02T17:12:00.001+01:00

Nietzsche about life II

2008-07-01T21:30:00.001+01:00

Content of the conscience.— The content of our conscience is everything that was during the years of our childhood regularly demanded of us without reason by people we honored or feared. It is thus the conscience that excites that feeling of compulsion ("I must do this, not do that”) which does not ask: why must I?— In every case in which a thing is done with “because" and “why" man acts without conscience; but not yet for that reason against it.— The belief in authorities is the source of the conscience: it is therefore not the voice of God in the heart of man but the voice of some men in man.

Overcoming of the passions.— The man who has overcome his passions has entered into possession of the most fertile ground; like the colonist who has mastered the forests and swamps. To sow the seeds of good spiritual works in the soil of the subdued passions is then the immediate urgent task. The overcoming itself is only a means, not a goal; if it is not so viewed, all kinds of weeds and devilish nonsense will quickly spring up in this rich soil now unoccupied, and soon there will be more rank confusion than there ever was before.

End and goal.— Not every end is the goal. The end of a melody is not its goal; and yet: if a melody has not reached its end, it has not reached its goal. A parable.

How one tries to improve bad arguments.— Some people throw a bit of their personality after their bad arguments, as if that might straighten their paths and turn them into right and good arguments—just as a man in a bowling alley, after he has let go of the ball, still tries to direct it with gestures.

Remorse.— Never yield to remorse, but at once tell yourself: remorse would simply mean adding to the first act of stupidity a second.— If you have done harm, see how you can do good.— If you are punished for your actions, bear the punishment with the feeling that you are doing good—by deterring others from falling prey to the same folly. Every evildoer who is punished may feel that he is a benefactor of humanity.

Bad enough! The old story again! When we have finished building our house, we notice that we have suddenly learned something in the process, something we simply needed to know before we started to build. The eternally tiresome “Too late!" The melancholy of everything finished! . .

“Bad! Bad! What? Is he not going—back?”—Yes! But you understand him badly if you complain about it. He’s going back, as every man does who wants to make a huge jump.—

To live with an immense and proud composure: always beyond.—To have and not have one’s feelings, one’s for and against, voluntarily, to condescend to them for hours; to sit on them, as if on a horse, often as if on a donkey:—for one needs to know how to use their stupidity as well as their fire. To preserve one’s three hundred foregrounds, as well as one’s dark glasses: for there are occasions when no one should be allowed to look into our eyes, even less into our “reasons.” And to select for company that mischievous and cheerful vice, courtesy. And to remain master of one’s four virtues: courage, insight, sympathy, and loneliness. For solitude is a virtue with us, as a sublime tendency and impulse for cleanliness, which senses how contact between one person and another “in society” must inevitably bring impurity with it. Every community somehow, somewhere, sometime makes people common.

Man, a multi-faceted, lying, artificial, and impenetrable animal, who spooks other animals less by his power than by his cunning and intelligence, has invented good conscience in order to enjoy his own soul for once as something simple; and all of morality is a long bold falsification, thanks to which in general it’s possible to enjoy a glimpse at the soul. From this point of view, perhaps much more belongs to the idea of “art” than people commonly believe.

Polar zoo

2008-07-01T21:19:00.004+01:00

Middernachtzon

2008-06-30T22:19:00.002+01:00

Nietzsche about life

2008-06-30T22:12:00.004+01:00

It’s nice, in silence together,
Even nicer, laughing together—
Underneath the silken skies
Amidst moss and books, here lie
Friends, our joyous laughter growing
With our white teeth showing.

Am I right? silent let us remain;
Am I wrong? laughter be our refrain—
Make it worse and worse, a louder wave,
Until together we reach the grave.

Yes, friends, shall we do it again?—
Amen! and auf Wiedersehn!

No excuses! No forgiving!
Openhearted and cheerful living
Grant this foolish book your
Ear and heart and shelter!
Believe me, friends, my foolish strain
Has never been in vain!

What I seek, what I discover—
Has a book contained it ever?
Honor in me the guild of fools!
From this fools-book learn
How reason to its senses turned!

Yes, friends, shall we do it again?—
Amen! and auf Wiedersehn!

The slow arrow of beauty

.— The noblest kind of beauty is that which does not transport us suddenly, which does not make stormy and intoxicating impressions (such a kind easily arouses disgust), but that which slowly filters into our minds, which we take away with us almost unnoticed, and which we encounter again in our dreams; but which, however, after having long lain modestly on our hearts, takes entire possession of us, fills our eyes with tears and our hearts with longing. What is it that we long for at the sight of beauty? We long to be beautiful, we fancy it must bring much happiness with it. But that is a mistake

The hour-hand of life.— Life consists of rare, isolated moments of the greatest significance, and of innumerably many intervals, during which at best the silhouettes of those moments hover about us. Love, springtime, every beautiful melody, mountains, the moon, the sea—all these speak completely to the heart but once, if in fact they ever do get a chance to speak completely. For many men do not have those moments at all, and are themselves intervals and intermissions in the symphony of real life

Learning to love.— We must learn to love, learn to be kind, and this from earliest youth; if education or chance give us no opportunity to practice these feelings, our soul becomes dry and unsuited even to understanding the tender inventions of loving people. Likewise, hatred must be learned and nurtured, if one wishes to become a proficient hater: otherwise the germ for that, too, will gradually wither

Desire for deep pain.— When it has gone, passion leaves behind a dark longing for itself, and in disappearing throws us one last seductive glance. There must have been a kind of pleasure in having been beaten with her whip. In contrast, the more moderate feelings appear flat; apparently we still prefer a more violent displeasure to a weak pleasure

Alienated from the present.— There are great advantages in for once removing ourselves distinctly from our time and letting ourselves be driven from its shore back into the ocean of former world views. Looking at the coast from that perspective, we survey for the first time its entire shape, and when we near it again, we have the advantage of understanding it better on the whole than do those who have never left it

In the fire of contempt.— It is a new step towards independence, once a man dares to express opinions that bring disgrace on him if he entertains them; then even his friends and acquaintances begin to grow anxious. The man of talent must pass through this fire, too; afterwards he is much more his own person.

Dekplank leggen

2008-06-28T11:49:00.002+01:00

Niewsgierig vosje

2008-06-28T00:25:00.002+01:00

Straumnes

2008-06-25T19:24:00.003+01:00

Nieuwe liefde

2008-06-22T13:07:00.004+01:00

Zie hier, mijn nieuwe liefde, ze heet Nissan Micra. Ik viel altijd al op rood en via het internet trok ze direct mijn aandacht. Ze is ruim twaalf jaar in Noorwegen geregistreerd, niet zolang nadat ze van de lopende band is gerold in het verre Japan. Ze heeft al die jaren in de grote stad gewoond en iedere dag gemiddeld 30 km gereden waardoor ze in een goede conditie is en nog vele jaren mee kan. Ze leeft tegenwoordig op nogal grote voet, haar schoenmaat is 195/50 R15 en hierdoor is ze moeilijk van der pad te krijgen en weet ze niets van overhellen, koppig dus. Ze kan dan wel snel door de bocht maar met der 55pk uit 1 liter raakt ze ook snel buiten adem als je de berg op wil met der en niet tijdig terug schakelt maar gelukkig, alles dat op gaat moet ook weer naar beneden en dan heeft ze opeens de spirit en denkt ze een Ferrari te zijn en valt ze ieder bocht aan met alles wat ze heeft. Ze is echter klein van stuk en 80 lijkt 120 dus uiteindelijk voel ik mij wel veilig met haar en stap ik nog steeds met veel plezier in, ze is meer dan alleen maar een vervoersmiddel en daarom viel ik voor der.

Vis netten en ventilator

2008-06-17T21:57:00.002+01:00

Paardebloem (?) en nog wat anders

2008-06-16T22:31:00.003+01:00

Bloemetjes en bijtjes

2008-06-11T19:51:00.002+01:00

Gele bloem

2008-06-10T22:15:00.001+01:00

Natuur met blur

2008-06-09T11:18:00.003+01:00

Oslo in afval

2008-06-09T10:56:00.004+01:00

4x Gratangen

2008-06-04T22:36:00.001+01:00

Spinnen en vogels

2008-06-04T22:09:00.002+01:00

Boompjes en bijtjes

2008-06-03T21:45:00.001+01:00

3x Kyien in de schaduw

2008-06-02T21:36:00.001+01:00

6x Gratangen

2008-05-31T22:46:00.002Z

Eerste foto's uit mijn tuin

2008-05-29T19:57:00.001Z

omdat woorden mij tegenwoordig tekort schieten

2008-05-28T20:32:00.002Z

Dag 2&3

2008-05-16T17:12:00.003Z

Dag 1 in Oslo

2008-05-14T23:23:00.002Z

Nederland

2008-05-13T23:13:00.004Z

Zo... ik ben weer in Noorwegen, thuis. Een paar dagen Oslo heb ik nu voor de boeg, uitrusten en een hoop foto’s van de stad maken. Dat uitrusten heb ik wel nodig, veel laat naar bed gegaan en veel te warm in bed… dat moet je een arme noordeling ook niet aan doen van die tropische temperaturen, Jezus wat was het warm ik ben dat niet meer gewend. Bij mij thuis in Gratangen kan het ook wel lekker warm zijn maar meestal is dat als je met je kop in de zon zit en niet zoals de afgelopen dagen in Nederland waarbij de warmte als een warme deken om je heen is gedrapeerd en niet te ontlopen. Zo zie je maar weer hoe snel je went aan een bepaald klimaat, in Cambodja zou ik het koud hebben gehad met zulke temperaturen.

De reden dat ik in Nederland was, was natuurlijk in de eerste plaats de trouwerij van Menno en Natalie. Een gezellige dag met veel onbekende mensen een hoop drank en veel foto’s die goed gelukt zijn ondanks mijn twijfelachtige en vooral niet meer helemaal heldere staat waarin ik later op de avond verkeerde. Maar Menno is nu getrouwd na een kortstondige en zichtbare nerveuze minuten zo vlak voor het ja zeggen, ongetwijfeld gierden de zenuwen al dagen door zijn lichaam. Nu alleen Frouk en ik nog en natuurlijk Andrea en dan zijn we allemaal onder de pannen.

Vrijdag was ik op bezoek bij een oud collega van de mariniers. We hebben samen op Curaçao gezeten, die zorgeloze tijd in de zon. Het is ruim dertien jaar geleden dat we elkaar voor het laatst gezien hebben en hoewel ik veel vergeten ben herken je een oude bekende meteen weer, een paar kilootjes der bij maar verder niks veranderd. Tot laat in de nacht hebben we gepraat, over vroeger maar ook over wat ons drijft in het leven en ik moet zeggen dat ik blij verast was en ben over de manier waarop mensen hun leven een andere draai kunnen geven en daar ook consequent in zijn. Van, ogenschijnlijk, proto marinier (ik ga hier niet uitleggen wat dat is, dat verzin je zelf maar) tot zorgzame vader met de spiritualiteit uit al zijn poriën komend. Laat het maar aan een marinier over om zichzelf de weg te wijzen en die ook te blijven volgen, militaire discipline is zo gek nog niet.

Zaterdag naar de dierentuin in Emmen geweest. Foto’s maken natuurlijk en dat kan daar heel goed vooral in de vlindertuin. Ik had niet zo heel veel tijd maar heb een paar mooie plaatjes geschoten en ik zou er haast voor naar Nederland vliegen om er meer te schieten. Mijn nieuwe camera en lenzen zijn echt super, de fotograaf bepaald natuurlijk voor het grootste gedeelte de kwaliteit van de foto’s maar een paar mooie lenzen kunnen de kwaliteit wel degelijk verhogen.

Zaterdagavond naar een reggae feestje geweest ter ere van de zoveelste overlijdensdag van Bob Marley. De muziek was nogal zoutloos en het publiek niet echt reggae inclusief mijzelf natuurlijk, jaren geleden heb ik wel betere feestjes gehad in Zwolle. Later op de avond nog wel lekker gedanst in een of andere kroeg. Dansen is altijd lekker en hoewel ik mijzelf zag in een hele grote spiegelwant en het er nogal belachelijk uit zag heb ik het toch een paar nummers vol gehouden en wat lui zweet uitgescheiden.

Zondag was eindelijk wat rustiger, barbecueën op de camping in Friesland en Rob’s huisje bekijken en natuurlijk werd het weer laat, bijpraten heeft zijn tijd nodig kennelijk. Nu zit ik lekker in de jeugdherberg in Oslo en is de rust weer terug gekeerd. Hoewel het natuurlijk leuk is om oude bekenden en familie weer terug te zien moet ik zeggen dat ik toch wel erg gehecht ben aan mijn huisje in Gratangen en de frisse en zuivere lucht hier in Noorwegen.

smile

2008-05-12T18:38:00.000Z

Come inside! And when you do, the first thing you see is a big smile. Big smile’s often hide something and most of the time it’s something damaged turned into a peaceful looking down, with a smile, on all those smalltime problems surrounding the smiler. So you see a smile when you come inside and closer, also here it’s hiding something you only can see when you come really close or if you stay exposed for a longer time.

The smile is a good tool, it protects the surrounding for all the darkness and lowness you feel for them and the words you wane use to tell them this, the smile can prevent you from talking, just smile, don’t talk is a motto you will find inside of me and a lot of smilers

There are many different smile’s, the one I talk about is almost always there, as if it’s grown into your face, as if time and sorrow worked together and carved it out, molded your face into a permanent state of happiness.

Time and sorrow need a tool to carve and ease the pain. Anger is the tool that cuts and eats away your life and flesh and is a great carver for permanently marking a body and thus a mind. Grace in mind and body is the anodyne that comes along to ease the pain and brings balance to the life behind the smile.

This gloomy shiny smiley stench coming of this carved in face and penetrating my brain has a soothing affect on my daily life. It calms me down, sands away all the rough edges of this overactive brain that, even I believe, sometimes, belongs to a sleepy doofus.

Smiling thru life when you have eyes on you. When you are alone, the world is blind, than you just…are…Your face is…just a face without expression because, what is an expression without eyes to reflect on.

The smile of an liar.

Fly...

2008-05-06T13:19:00.008Z

A land in my head

Where I live with my friends

The thoughts that I own

The wishes I’ve lost

I can invite you

But hold your own hand

Make sure you stand up

Straight on your own

If you’re in doubt

Stay far away

From this inside of me

This world that is mine

Cause know how to fly

I have no ground

Don’t stay with one foot

Outside of my world

It will tear you apart

Break you in half

Ruin your life

Leave you in tears

Cause I’m over here

A world with no boarders

But only the one’s

I stated and wanted

And you over there

With boarders all set

Worshiped and praised…

Can you live without them?

I doubt that you can

So I will come out

Set foot in your world

Cause I’m allready torn

But handle it well

Put up a smile

Stick up my finger

And laugh at your world

Laugh at a world

So many wanne leave

But don’t have the guts

Afraid for the darkness

The darkness inside us

Scares them away

Kling to the known

Afraid for that final

That final leap

Inside where you fall

Fall down for ever

What’s called in my world

Flying and freedom…

And do you know how much better

The world is from up there

Away from the clutter

Everything clear

lined out below

Seeing the picture

What pulls us
And pushes

What itches

And stings

Your judgment will weaken

Over what good is or bad

It’s all just so relative

So your back will be straitened

End you will fly your own way

Regardless the world

And what it has to say

About this and

About you

You bud

Stuck in the ground

Hiding your flowers

Waiting to shoot

Met je kop in het zand

2008-05-05T05:38:00.001Z

Is het zo raar dat ik mij kwaad maak? Als ik de auto zit met mijn beste vriendin die op het punt staat in te storten. Omdat haar huwelijk op de klippen loopt en haar man zijn bootje belangrijker vindt dan de telefoon op te nemen. Ze wil weg, scheiden maar eigenlijk ook nog redden wat er te redden valt. En hij? Hij weet niet wat hij met haar aan moet, met de situatie en verstopt zich dan maar. En ik? Ik met mijn archaïsche mentaliteit zou het liefs naar hem toe gaan, een dreun verkopen en zijn bootje in de fik steken en is goed uitleggen dat een levend mens ten alle tijden belangrijker is dat een ding, zijn kut bootje. Is het zo raar dat ik mij daar druk om maak? Natuurlijk… zij is niet makkelijk, ze is gecompliceerd en moeilijk, welke vrouw is dat niet. Hij zal het zich wel allemaal anders voorgesteld hebben, de halve artiest die hij is met zijn zwarte vrouw uit de states. Dat is ook mooi en spannend maar hij vergeet ondertussen dat hij ook maar is een verwijfde man uit dit halfzachte land. Zijn gevoelens overvallen hem, zijn hem de baas en uit angst kruipt hij zijn hol in op de vlucht voor de realiteit. De egoïst laat zijn vrouw naar de knoppen gaan en zijn huwelijk der bij omdat hij niet heeft geleerd op uit te spreken wat hij voelt. Hij kan wel praten en communiceren met anderen maar dat laatste kunnen apen ook en praten, ach hou toch op. Praten, als in communiceren, zou een tweerichting’s gebeuren moeten zijn maar hoeveel echtparen verklaren alleen maar wat ze menen zonder ooit maar te luisteren of serieus te nemen wat de ander heeft te zeggen. De angst om alleen te zijn moet wel heel groot zijn dat mensen dit zo jaren kunnen volhouden, kop in het zand en schijt aan de ander, vertel mij…waar slaat dat regeltje op: ‘in voor en tegenspoed’ als je bij het eerste de beste zuchtje tegenwind jezelf al ingraaft. Ach ik zal wel weer overdrijven…misschien is een bootje ook wel belangrijker dan een ander mens, wie ben ik om er wat van te zeggen. Ik, die nog nooit een fatsoenlijke relatie heeft kunnen opbouwen. Ik, die maar al te goed weet dat ik niet zou weten hoe te handelen in dat soort situaties of juist maar al te goed. Ik, die ze dan maar liever uit de weg gaat als een man die weet wat hij kan en niet kan. Ik denk dat ik gewoon een hekel heb aan mannen die zich zo verwijfd en vertwijfeld gedragen. Respect heb ik voor de vrouwen, die meestal de gene zijn die de stap zetten en onderkennen, de hete kastanjes uit het vuur halen, hun kop uit het zand trekken en verder gaan als een echte man.

Ik hoop dat we ooit, over tienduizenden jaren, een wereld hebben waarin mensen woorden hebben voor hun gevoelens en minder angsten, vooral die van verlies. Want naakt en met niks worden we geboren en zullen we ook weer sterven dus waarom dat bezitterige, zo nutteloos en met welk doel?

Nu ga ik maar weer slapen, het verhaaltje verteld, het hoofdje wat leger…wat zijn wij mensen toch een stelletje domme wezens.

Wat zeur ik toch

2008-05-04T15:02:00.007Z

Een dag lekker door Narvik gelopen, mijn nieuwe camera uitproberen. Het is een nieuwer model van Nikon de D300 en hij werkt fijn. Het is een meer professioneel model en je merkt dat meteen omdat alles veel makkelijker en sneller te bedienen is. Over de kwaliteit van de opnames kan ik niet veel vertellen, de beelden lijken beter maar dat kan ook komen door de nieuwe lenzen die ik heb gekocht. Ik heb de laatste tijd veel foto\s gemaakt van Kyien fungerend als model. Dat is heel iets anders dan landschappen of insecten een heel nieuwe uitdaging kan ik wel zeggen. De juiste positie innemen, instructies geven en natuurlijk goed op de belichting letten. Ze heeft ook nog een donkere, zeg maar zwarte, huid en dan is het extra belangrijk om het gezicht niet te laten verdwijnen in een zwarte schaduw.

De laatste maanden heb ik mijn gelees in de filosofie boeken op een wat lager pitje gezet, af en toe is dat nodig om weer is te kunnen proeven van de zogenaamde werkelijke wereld. Ik kan je vertellen dat ik nu wel weer terug verlang naar mijn kleine droom wereldje.

Filosofie gaat over het leven, de zoektocht naar het waarom zonder antwoorden te verwachten. Het dagelijkse leven is veel vervelender, althans, voor mij. In het dagelijkse leven heeft iedereen wat nuttigs te doen, zo komt het ten miste op mij over. Niets op een gezichten, hun laten en doen, laat iets zien van twijfel, fundamentele twijfel over dat wat ze doen. Ze verdienen hun centjes, zijn getrouw en hebben kindertjes en ga zo maar door. Misschien in een goed gesprek komt er iets boven drijven over hun twijfels en angsten maar wie gaat er tegenwoordig nog echt diep. Het is een eenzame bezigheid dat filosoferen, een geluk dat ik nu zo alleen woon met minder…van alles om mij heen.

Ik vraag mij ook wel is af waar het allemaal goed voor is dat gefilosofeer van mij, uiteindelijk helmaal nergens voor natuurlijk maar leg dat maar is uit aan mensen die ogenschijnlijk een doel nastreven en dat is toch wat de meeste doen als ze hun leventje lijden, hun carrière, hun ups en downs. Ik kan dat niet, te veel filosofie laat je de futiliteit van dat soort bezigheden voelen. Ik doe natuurlijk wel voor een deel mee, doe ook mijn best en dat doe ik niet alleen maar omdat ik dat normaal vind maar ook om te laten zien wat ik kan en zo mijn kansen te vergroten in deze struggle for life. Ik ken het spel wel maar ik geloof er niet in. Af en toe is dat wel lastig maar ik kan mij niet voorstellen om de wereld zo in het klein te zien, ik bedoel…ja wat bedoel ik eigenlijk? ik denk denk wel is dat ik en aanleg heb om de wereld in twijfel te trekken, iets wat ik bij wijze van spreken in mijn genen geschreven stond maar die gedachte maakt mij alleen maar somberder omdat dat betekend dat je het niet zomaar kunt aanleren. Als dat zo is dan moet ik er maar mee leren leven dat ik een soort van kleurenblind ben en gewoon niet het leven kan zien door de ogen van de meeste mensen om mij heen. In hoeverre je daar een kwalificatie aan kunt hangen weet ik niet, ik ben bang dat dat niet geaccepteerd wordt. Plato had het al over een koning die in de eerste plaats filosoof is maar er zijn tegenwoordig maar weinig filosofen die die gedachte serieus nemen en hoewel ik nog niet precies begrijp waarom ben ik democraat genoeg om mij aan te sluiten bij die gedachte. De werkelijke wereld zit niet te wachten op gefilosofeer denk ik, er moeten nou eenmaal stappen worden gezet en die stappen kunnen iet altijd tot in den treure worden overdacht. Ik merk het in mijn eigen leven, ik begrijp mijzelf redelijk goed, ik weet zo ongeveer wat de mens beweegt maar dat wil helmaal niet zeggen dat ik die zogenaamde kennis ook kan gebruiken om zonder kleerscheuren uit heggelijke situaties te komen. Mijn leven bestaat tot nu toe dan ook voornamelijk uit vallen en opstaan, opnieuw beginnen en kijken hoever we dit keer komen. De werkelijkheid heeft zo zijn eigen spelregels en ik zie ze niet, en als ik ze al zou zien dan zou ik ze meteen verwerpen. Daarom ga ik mijn eigen weg en bepaal de spelregels naargelang ze nuttig zijn voor mijn welzijn, iets wat we natuurlijk allemaal doen, zorgen voor ons persoonlijke welzijn. Mijn welzijn is echter gesteld op medestanders en dat is een grond van mijn treurnis, het gebrek aan medestanders. En dat woord neem ik dan letterlijk: mensen die naar de wereld kijken vanuit het zelfde standpunt.

Tja… twee dagen later en het is maar gezeur, tenminste… wat moeten jullie er mee? Helemaal niks neem ik aan.

Het is voor mij ook lastig, ik blijf maar steken in geklaag en al die tijd weet ik dat het gods onmogelijk is om mijn idee over te brengen. We kunnen nu eenmaal niet in elkaars hoofden kruipen om te begrijpen wat we bedoelen. Het filosoferen zal voor mij dus altijd wel een mooie hobby blijven die mij het leven zo vele malen makkelijker heeft gemaakt, iets wat ik met een paar dode schrijvers kan delen en een enkele sterveling op deze aarde. Foto’s maken kan ik en misschien wat gevoelens overbrengen op die manier in de hoop dat die rechtstreekser inwerken maar dat blijft maar een zwak aftreksel van wat ik eigenlijk kwijt wil.

zonnetje in huis

2008-04-30T16:05:00.004Z

Ik zit nu lekker buiten in de zon, voor het eerst dit jaar. De zon kwam deze week in een keer aanzetten in al haar warmte om mijn leven wat daarvan te geven. Niet dat ik het zo koud heb maar vermoeiend was het wel de afgelopen tijd, maar ook spannend, enerverend. Ik heb mij jaren enigszins afzijdig gehouden als het op al te persoonlijk contact ging met het andere geslacht, ik heb zo mijn redenen daarvoor. Maar ja…eerst ontmoete ik de dame uit Denemarken, gezellig en gewillig maar een typisch voorbeeld waarom ik, een filosofisch ingestelde persoonlijkheid, niet met dit soort vrouwen kan omgaan, wil omgaan. Dubbele signalen, halve waarheden en wat voor clichés je maar kunt bedenken, ik ontmoete ze allemaal, of ik ze nu wou zien of niet in mijn wereldje waren ze der. Ik heb geen zin in dat soort gedoe het leven is al lastig genoeg dus ik snap niet waarom we elkaar niet gewoon kunnen vertellen waar het op staat, waarschijnlijk denkt de andere partij dat ook hoewel ik daar gegrond twijfels over heb. Ik heb mijzelf de afgelopen jaren behoorlijk goed leren kennen en ik weet nu wel ongeveer wat mijn beweegredenen zijn, waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe, bewust of onbewust. Lust is een drijfveer, aandacht willen is een drijfveer, interesse is een drijfveer wij mensen worden continu gedreven… door onze drijfveren. Ik geef mij graag over aan die drijfveren, vooral als ze een positieve werking hebben. De dingen gaan zo veel makkelijker als we niet te veel nadenken en… laten we zeggen… de natuur het laten overnemen, het spel laten spelen. In mijn werk als boten bouwer, het creëren van iets uit het niets, moet je vertrouwen op iets dat buiten je om lijkt te gebeuren, als je bij dat proces te veel gaat nadenken over wat je allemaal doet, moet doen, dan kom je er uiteindelijk misschien wel maar o zo moeizaam. De truc is te vertrouwen op je kunstschap, weten dat je ogen en je handen de klus kunnen klaren zonder dat je je met dat proces bemoeid. Dat lukt natuurlijk niet meteen, je zult moeten oefenen maar tijdens het oefenen, het leren moet je zo snel als mogelijk ook leren vertrouwen op je lichaam zoals ik het mijn leerlingen leer. Wij mensen, tegenwoordig, zijn veel te afhankelijk van onze zogenaamde rationele vermogens, alles moet maar te begrijpen zijn en beredeneerd worden. Als filosoof beredeneer ik ook graag de dingen maar dan wel achteraf of aan de zijlijn, niet als je het spel speelt. Dat is het probleem wat ik heb met sommige vrouwen, der gaat van alles om in dat koppie, de mond spreekt van leven bij de dag, genieten van het leven en ik als simpele man wil dat met alle graagte doen, vooral als het om zo iets moois gaat als menselijk contact op een dieper niveau. Natuurlijk spookt er in mijn hoofd ook van alles rond maar net zoals bij het boten bouwen lijden die gedachtes alleen maar af, het zijn, of worden heel snel, “de beren op je pad”. Wil je iets moois creëren dan moet je de natuur zijn werk laten doen en als iets rottig is dan gaat het vanzelf wel stinken, dat proces hoef je echt niet te bespoedigen door allerlei rationele redenen, allerlei dagelijkse beweegredenen. Ik zal er een cliché bij slepen om mijn punt te verduidelijken, wij mannelijke holbewoners, vergeet niet dat van de 200.000 duizend jaar dat wij mensen hier rond lopen er pas 5000 zijn verstreken met iets wat je cultuur kunt noemen, veel in ons is nog steeds die wilde holbewoner. Wij mannelijke holbewoners, wij gaan uit op jacht, onze oren gespitst onze ogen wijd open, vertrouwend op onze sensoren en niet te veel nadenkend zoeken we ons prooi op… op jacht ben je een met de natuur en alleen als je je speer maakt denk je na over het ontwerp, we scheiden het rationele van onze instincten. De vrouw zit, onderwijl, te wachten in de grot, bezem der doorheen, kindjes voeden de boel plannen zeg maar, organiseren, regelen weinig spannend in ieder geval heb je de instincten der niet zo bij nodig. De meeste vrouwen die ik heb ontmoet worden vreselijk overweldigd door dierlijke instincten, lusten, begeertes als de liefde en seks zich vertonen in hun wereldje maar weer bijgekomen komen haar dagelijkse drijfveren met wraak weer terug en analyseren de boel dood. Ik, als simpele man, overdenk het mooie moment nog, zorgeloos, dierlijk, als een hond die uithijgt in zijn mand na een lange wandeling die dan opeens, wordt gestoord door het bazinnetje omdat er overal haren liggen… terwijl ik daar niks aan kan doen, dat is nou eenmaal de natuur. Ik snap, kort gezegd, die nuchterheid van de vrouw niet, laat me met rust en geniet van het leven, opruimen kan altijd nog…of liever…wen aan de rotzooi.

En dan die andere vrouw…tja die is getrouwd, wat een wangedrocht is die constructie zeg. Wat denken wij mensen wel niet, dat we onsterfelijk zij ofzo. Voor de rest van je leven ben jij de gene….ja ja ja en dan ga je dood en ben je ook echt dood, weg, foetsie alles wat had kunnen wezen weggespoeld, vernietigd. Een ding weet ik zeker en dat is dat wij als mens vrij geboren worden zonder wetboek maar jammer genoeg bepaald de tijd en de plaats waarin je naar buiten kwam gekropen de tekst in jou persoonlijke wetboek, althans, voor die gene die zich daardoor laten lijden…en doen we dat niet allemaal? Ik ben niet in de positie om te verklaren dan ik een echte anarchist ben maar met heel mijn hard en nieren wil ik dat graag zijn en werk ik aan mijn leven zoals ik aan een boot werk, niet te veel nadenken, weg met het instructie boekje en… enjoy the ride

Tja

2008-04-21T14:54:00.002Z

De lente is begonnen….en het sneeuwt al weer een paar dagen achter elkaar, iedere dag wel wat. Mooi man, wonen hier in het hoge noorden.

Twee rare weken gehad, lente kriebels hebben mij, de o zo coole van gaal, dingen laten doen die ik normaal niet zou doen…maar ja, wat is normaal. Ach ja vrouwen, je kunt niet met ze… en niet met ze wat een moeilijk volk zeg voor zo’n simpele ziel als ik voor wie een ja een ja is en een nee een nee. Het vrouwenhoofd zit kennelijk wat ingewikkelder in elkaar en dan benadruk ik dat in-gewikkeld. Maar het is wel leuk hoor, spannend, als in een achtbaan waarvan je bij het voorbijgaan al hebt gezien dat er een stuk ontbreekt…en toch instappen he…tja, wie is er nou eigenlijk gek? We zien wel waar het schip strand, ik weet nu tenminste hoe een zinkend schip te repareren, de tijd heeft mij veel geleerd de laatste jaren zal ik maar zeggen en die smile is niet weg te krijgen van mijn gezecht, niet door honderden van dat vrouwvolk.

Op het werk gaat alles zijn gangetje, ik begin het relaxte karakter van de mensen hier steeds meer te waarderen, komt het vandaag niet dan morgen wel, poko poko zoals we op Curaçao zijden. Heerlijk hoor als je , je aandacht er niet honderd procent bij hebt, ga je op halve kracht verder en lijkt het hier nog steeds of je haast hebt. Ja mensen wie het haastige leventje zat is kan beter hier gaan wonen.

Ik zal is kijken of ik binnenkort nog wat uitgebreider terug kan komen op de man vrouw relatie en of dat verschil nu gewoon cultuur gebonden is of dat er werkelijk (minstens) twee manieren zijn om naar de wereld te kijken.

sorry, ik ben druk.

2008-04-17T17:01:00.001Z

Zeilen, zon en domheid

2008-04-06T12:35:00.004Z

En maart is al weer voorbij. Het was een mooie maand met veel blauwe luchten en maar een paar dagen met enige bewolking en neerslag. Ja, dan leef je hier honderden kilometers boven de poolcirkel met het mooiste weer van de wereld. Het vriest nu wel weer maar je went aan de temperatuur hier en 10 graden is al snel warm en mijn winterjas doe ik al niet meer aan als het boven nul is…veel te warm. Op het werk gaat alles zijn gangetje, ik ben het skandek aan het maken, leg ik nog wel een keertje uit, is nog al ingewikkeld. Het is niet zo’n mooi groot project als de steven dus eigenlijk wat te min voor mij, tenminste, zo voelt dat altijd nadat je wat moois hebt gemaakt en daarna weer met beide voeten op het dek staat en weer gewoon “simpel” werk moet doen. Verder hebben we ook weer is vakantie gehad rond de Pasen, is wel lekker hoor maar ook wel vermoeiend voor een nachtmens die dat dan ook ogenblikkelijk weer gaat praktiseren, in de nacht leven maar langzamerhand wordt ik weer wakker.

Gisteren wezen zeilen met de boot van Johan en dat was supergaaf. Het waaide behoorlijk hard, windkracht 7 met uitschieters naar een dikke 8. Het is wel apart hier, we begonnen aan het begin van het fjord en al na een paar kilometer blies de wind deining van anderhalve meter op en die wind die draaide ook nog verraderlijk waardoor er ook kruislings golven aan kwamen zetten. Een uidaging dus om de boot in de juiste richting te houden. We voeren met ongeveer 7 knopen gemiddeld maar als er een grote golf aan kwam zetten dan “surften” we mee op zijn voorwaartse beweging en begon de kiel te vibreren en te zingen en haalde we zelfs een keer 13.5 knoop. Super…als je wordt opgetild door die golf en de boot dan naar beneden duikt het dal in, je de punt zo het water in ziet duiken maar als je dan weer de golf opmoet dan lijkt de boot stil te vallen terwijl we in werkelijkheid nog steeds 7 knopen gaan. Het is ook iedere keer weer verwonderlijk hoe schuin zo’n boot kan gaan, soms leken de golven van alle kanten te komen en de wind ook en dan leek het wel of de boot bijna plat tegen het water werd aangedrukt maar gelukkig iedere keer weer als een dobber rechtop kwam, moet er niet aan denken om in dat ijskoude water te verdwijnen. Mooi dus dat zeilen.

Verder gaat alles zijn gangetje hier, zit wel in een kleine filosofische crisis maar daar zal ik jullie nu niet mee vermoeien, dat is namelijk onderdeel van mijn twijfel. wat heeft het van zin. Het afgelegen wonen heeft wel zijn effect merk ik en ik zou niet meer kunnen aarden in Nederland denk ik waar over een paar jaar de doodstraf weer word in gevoerd en alle moslims worden gedeporteerd als ik het nieuws tenminste mag geloven, heel verstandig om weer terug te gaan naar de middeleeuwen. Ja als buitenstaander van die maatschappij krijg je er een andere kijk op en als geïnteresseerde in de geschiedenis kom je er niet onderuit om het met enige verbazing allemaal te aanschouwen. Ach ja… achterlijkheid is van alle tijden

Vast?

2008-03-24T14:47:00.000Z

Citaten

2008-03-20T18:48:00.011Z

"Ze hebben me in een leven geworpen zonder zin, en dat leven kan zin krijgen als ik mij verder werp."

Bert van Aerschot

"Ik ben gestopt met roken. Ik zal een week langer leven. Die week regent het pijpenstelen."

Woody Allen

"Een huis wordt gebouwd om in te leven, niet om naar te kijken."

Francis Bacon

"Eén lente per jaar, en in het leven slechts één jeugd."

Simone de Beauvoir

"Dat slechts zo weinigen van kunst houden komt, doordat zo velen geen flauw besef hebben van wat het leven is."

Jean de Boisson

"Zorg dat je nooit een slachtoffer wordt, ook al probeert iedereen dat nog zo hard van je te maken en al heb je alle redenen om in die rol te geloven. Je leven is er mee gemoeid, en je ziel."

Joseph Brodski

"Als ik de mensen soms hoor zeggen: het leven is hard, vraag ik me altijd af: in vergelijking met wat ?"

Wiet van Broeckhoven

"Het leven is net een brandnetel; raak haar even aan en zij steekt. Pak haar stevig beet en zij steekt niet."

Edward Bulwer-Lytton

"Ziek zijn is een van de grootste genoegens van het leven, vooropgesteld dat men niet al te ziek is en niet hoeft te werken voor men genezen is."

Samuel Butler

"De optimist verkondigt dat we in de beste van alle mogelijke werelden leven; en de pessimist vreest dat het waar is."

James Branch Cabell

"In je leven ben je voor jezelf een raadsel, maar na je dood weet iedereen opeens heel goed hoe je was - hadden ze je het maar eerder verteld."

Remco Campert

"Leven is niet veel anders dan babbelen, verjaardag wensen en met een glimlach aan iets anders denken."

Simon Carmiggelt

"Wat sommigen hun leven noemen, is alleen maar hun manier om de tijd door te brengen."

Gilbert Cesbron

"Ik berouw niets in mijn leven, behalve dat wat ik niet heb gedaan."

Coco Chanel

"Het geheim om vooruit te komen in het leven is zich er op toe te leggen, altijd zo goed mogelijk en met volle bewustzijn te doen wat men onderneemt, zelfs de geringste kleinigheden."

Charton

"Je hebt er bijzonder veel plezier van als je de fouten waaruit je wat leren kan vroeg in je leven kunt maken."

Winston Churchill

"De helft van de fouten die we in het leven maken zijn een gevolg van het feit dat we voelen wanneer we zouden moeten denken en denken wanneer we zouden moeten voelen."

John Churton Collins

De muur

2008-03-16T20:23:00.006Z

Ik sta voor een grote muur.

Links en recht oneindig lang.

Ik kijk omhoog, opzoek naar de rand.

Oneindig ver weg, ik zie hem niet, zo lijkt het geval.

Ik draai mij om, kijk terug in de tijd.

Oneindig weids, zo blijkt het te zijn.

Ik draai mij weer om en strek mijn hand.

En raak nu de muur… heel langzaam… hij is warm.

Een rilling trekt door mijn rug… mijn schouders schokken er van.

De schok trekt aan mijn hand… voor even… en gaat dan weer terug.

De muur beweegt, ik kijk beter, kom dichterbij…het zijn de stenen.

Ik zie ogen, een mond…benen en armen, deze stenen lijken te leven.

Mijn hand trekt zich terug en ik draai mijn hoofd voor een andere kijk.

Deze roze stenen, rechthoekig van vorm, kijken mij nu aan.

Ik leun naar achter en verruim zo mijn blik, ik zie er honderden.

Duizenden ogen kijken mij aan… de muur leeft en ademt is warm…maar ook koud.

Ik stap naar achteren en kijk links en rechts, de ogen gaan weer… hun eigen weg.

Oneindig hoog en lang lijkt deze muur, gemaakt van rechthoekige… mensjes van steen.

Ik frons mijn wenkbrauwen en lach ingehouden, mijn ogen knipperen en ik begin te lopen.

Opzoek naar een opening, probeer ik zoveel mogelijk stenen te bekijken.

Sommige ogen schrikken op, kijken mij aan en anderen zien mij niet gaan.

Tevreden en content blijken de meesten te zijn in hun rechthoekig bestaan.

Althans, aan de oppervlakte, hoe diep de stenen zijn is maar de vraag.

Ik stop weer…uit nieuwsgier naar hun diepte betast ik een voeg.

Misschien kan ik er een uit trekken en zo zijn diepte bepalen, de dikte van de muur.

De voeg is echter hard, grijs cement, ik kijk beter, ik zucht, dit wordt lastig.

Verkiezelde vooroordelen samen met zanderige gewoontes blijken de bakstenen te scheiden.

Maar deze harde voeg bind ze ook samen, dit blijkt als ik probeer meerdere stenen te bewegen.

De voeg vormt ze, scheidt ze en bindt ze bedenk ik mij en het verhult ook nog hun diepte.

Ik kijk om mij heen, kijk naar de grond maar vind niks scherps of iets bijtends.

Met mijn wijsvinger betast ik een van de voegen en bevoel zijn structuur.

De ogen kijken mij nu verschrikt aan van de stenen rondom, ik negeer ze voor nu.

Met mijn nagel begin ik te krabben maar geeft al snel op, dit gaat eeuwig duren verzucht ik hardop.

Mijn nagels groeien niet snel genoeg, het leven is te kort, om ooit deze voeg te laten verdwijnen.

Ik loop maar weer verder, langs deze muur, opzoek naar iets dat kan breken of bijten, een zuur.

Het gras is hier groen maar ik wil graag zien de diepte van deze mens en wat is,

de kleur van het gras achter deze muur

Blondie

2008-03-12T18:06:00.004Z

Misschien heb ik er weer een boot bij. IK was dit weekeind weer is aan het speuren op het net naar een goedkoop huisje of boot en dat vertelde ik Sverre, de man die de bootjes regelt en die zij dat er eentje hier aan de kade ligt die ik zo kan hebben als ik wil. De boot heet zoiets als Blonnie maar ik noem der gewoon Blondie. Blondie is geboren in 1907 en heeft eerst als zeilboot rond gedobberd en daarna als motorboot en ooit hebben ze die lelijke opbouw er op gezet. Het is nog even afwachten hoe ze der uitziet vanonder, onder de waterlijn bedoel ik, als dat goed is dan neem ik der wel denk ik. Het ruim is redelijk groot en in een paar weekeinden kan ik het wel isoleren en er een leuke woonkamer van maken en mijn bedje er spreiden. Het plan is in ieder geval om er dan op te gaan wonen zodat ik geen huur meer hoef te betalen en dat geld kan gebruiken om der verder op te knappen. Stuurthuis er af en de belachelijk grote motor der uit plus de twee joekels van tanks, een kwart van de ruimte wordt in genomen door de motor ruimte en die kun je terug winnen door er tzt een kleinere motor in te bouwen en natuurlijk, als ex mastenmaker, maak ik er dan een zeilboot van. Op de oude foto zie je hoe hij er ooit uit heeft gezien en als ik der in die staat terug breng dan kan ik daar waarsschijnlijk subsidie voor krijgen. Sverre is nu namelijk ook lid van het bestuur die dat soort dingen regelt. Ook mooi is dat ik gratis aan de kade kan liggen en natuurlijk al het gereedschap kan gebruiken die ik nu ook dagelijks gebruik. Het is nog even afwachten maar als alles mee zit dan gaat het wel gebeuren. Ze is trouwens 16.30 m lang en ongeveer 4.80 breed.

Ze heeft een beetje schade opgelopen deze winter maar de huid en het dek zijn 10 jaar geleden voor ongeveer 200.000Euro gerestaureerd dus ik verwacht geen grote problemen daarmee.

De opbouw is niet erg mooi maar die is er zo af. Het is ooit een zeiler geweest dus de eigenschappen heeft ze nu nog de masten.

Een joekel van een motor en twee gigantische tanks, het is hier op schouderhoogte ongeveer 4.50m breed en 4m diep. Een kleinere motor "onder de tafel" en je hebt een mooi keuken en badkamer.

Het ruim is redelijk groot ongeveer 4.5m bij 4.5m op schouderhoogte maar je kunt alleen onder het luik rechtop staan (ongeveer 2.30m hoog) maar die luik is is eenvoudig ongeveer twee meter breder te maken zodat je een mooi woonkamer hebt. Ramen er in en zomers open, wat wil je nog meer.

Helemaal voor in is nu een klein keukentje en drie slaap plaatsen en een zitje, kan ik voorlopig gebruiken en later het schot weg breken en de woonkamer annex slaapkamer verlengen. Achter de motor ruimte is ook nog plaats voor een kooi of opberg ruimte, plek zat zeg maar.

Ademnood

2008-03-09T20:58:00.003Z

Ik zet de ene stap na de ander op weg naar de plek daar verderop bij die toppen waar de zon vanavond haar rode gloed voor de miljoenste keer laat schijnen in duizenden rood tinten die verdwijnen als de aarde door draait op haar pad van gekte en plezier denk ik na over dit alles en de frisse lucht die hier zo stil aanwezig is als ik verder ga met de volgende trap de berg op en straks weer naar beneden door mijn knieën om te voelen met een hand vlak op de aarde dat het werkelijk is en geen droom hier waar de ruimte mijn geluk verruimt en mijn blik vereenzaamd ben ik niet door de herinneringen van wat ooit was zo helder nu op weg en reeds aangekomen als gezelschap hier bij mijn verleden en heden samen genietend van het uitzicht hier rechts van mij waar het ijs in duizenden scherven verdrukt is door het eb en vloed en het draaien van de wereld en de maan die mij al duizenden jaren aankijkt als ik haar opzoek tegen het slapen gaan en naar buiten kijk en denk aan de dag van vandaag die op dat moment stil staat door de kou die mij terug zet en rust geeft om te ontwaken in de morgen de gordijnen open gaan en de vogels wegvliegen omdat ze geschrokken ben ik van weer een dag die begint zoals de meeste in herhaling loop ik weer verder naar de horizon die tegen de avond mijn gemoed beschijnt met rode gloed verwarmt mijn adem laat stokken verzuchten berusten om de dagen die nog komen en de wereld die door draait ook zonder ons tot de zon komt halen wat zij ooit gaf als stofwolk zullen wij dan weer verder gaan en wie weet ooit weer leven of misschien de volgende keer als rode gloed een ander beschijnen die op pad is naar zijn horizon daar ver weg als een hersenschim die niet weet wat het belangrijkste tijdens ons leven is adem halen!

Steven, deel III

2008-03-09T19:12:00.015Z

De steven past en nu maak ik de binnensteven. Eer zijn niet zoveel bomen die dik genoeg zijn om de steven uit een stuk te maken vandaar.

***

Hier heb ik hem pas geschaafd en klaar om gemonteerd te worden met een paar lange klink bouten.

***

Klein boortje der bij.

***

En klaar voor montering.

***

En nu voorzichtig.

***

Klein stukkie nog.

***

Mooi man, gelukt.

***

Paar spijkers der in.

***

En klaar voor nu dan, het afwerken doe ik later.

***

Mijn belangrijkste klus tot nu toe hier in Noorwegen en het is boven verwachtingen gegaan. Bij het soort werk dat ik doe en de manier waarop ik het doe komt een hoop gokken en hopen kijken, het is geen exakte wetenschap zeg maar, alles krom en niks is recht (lijkt het leven wel). Na acht jaar gaat dat gokken mij steeds beter af en nu zelfs zonder noemenswaardige fouten, het wordt nog wel is wat met die van Gaal.

Kindsoldaten

2008-03-06T20:28:00.010Z

Ik vraag mij wel is af waarom ik het eigenlijk doe, dit ergeren aan de mens en zijn gedrag. Ik heb het niet over het kleine, de individuele beweegreden van deze of gene maar over het geheel, de domheid van ons allen. Aan de ene kant beschik ik, we, kennelijk over een idee van het betere, het goede, hoe kan ik mij anders afvragen waarom het niet goed is wat ik zie als ik, wij met zijn allen, ook niet een idee hebben van wat dus goed is.

We weten het wel, en het zeurt ook wel en het zeurt ook wel in ons achter hoofd maar kennelijk doen we niks met die kennis. We weten het met zijn allen maar al te goed. Echter, al bijna 100 jaar, sinds de eerste wereldoorlog is de mensheid haar onschuld kwijt. Die miljoenen doden van toen zijn alleen maar dood gegaan om ons te laten beseffen dat er krachten aan het werk zijn die geen individu onder controle heeft. We zijn sindsdien gaan geloven dat het individu niets voorstelt, dat de wereld rot is. De wereld is rot en ik kan er niks aan doen is ons mantra, luister maar is goed om je heen en in jezelf.

De (mijn) wereld draait nergens meer om, we geloven in niets meer, we zijn doelloos, nihilistisch. Dat klinkt wat al te somber natuurlijk, de meeste mensen staan smorgens niet op met die gedachte…toch? Kunnen wij ons echter een wereld voorstellen waarin noch hoopvol naar de toekomst en, met name, naar de mensheid word gekeken? Dat is moeilijk hè, en toch…er zijn in het verleden hele generaties geweest die dit beeld hun kinderen leerde, mensen hebben ooit zo kunnen leven net zoals de meeste mensen ook naar de toekomst en de mensen keken in hun jonge jaren, met onschuldige kinderogen.

Opgroeien, tegen die onzichtbare muur en wet aanlopend doet ons echter belanden in de wereld van de volwassenen. Het conflict vormt ons en een continu conflict, de grote oorlog, is ieder opgroeien. Een conflict met je eigen dromen en idealen, de mensen om je heen, met andere ideeën… de hele werkelijkheid, aannemen doe je die werkelijkheid niet zo maar. Zo was ook de mensheid ten tijde van de eerste wereld oorlog, een zestien jarige mensheid die met vreugde het gevecht aan ging met zijn buurjongen. En wat leert die zestienjarige? Wat pijn is en trots, verlies en winst en hij ziet de eigen dynamiek van alles waar hij aan mee doet. Het niet willen maar toch doen en het wel willen maar niet doen…wie is hier nu de baas zou hij zich kunnen afvragen.

Maar vraagt hij zich dat af? Moet er niet eerst nog worden opgebouwd, weer gewerkt worden aan de toekomst... twijfelt hij? Natuurlijk… kijk is in de ogen van een achttien jarige, een twintig jarige. Groot zijn die ogen, alles opnemend, verbaasd en vertwijfeld dat is de manier van zijn kijken. En wie is dan de baas in zijn ogen nu hij weet wat vallen is? Dat is nog niet duidelijk maar met meer respect en onderdanigheid luistert hij nu naar de leraar, zijn baas of sergeant. Hij is nu in ieder geval klaar om in de maat te gaan lopen en ook als is die tegendraads en koppig dan is dit nog als reactie op de maat van de maatschappij en een maat op zich in een andere toon.

Volwassen worden is hoe dan ook meer en meer in de maat gaan lopen, eerst, als zestien jarige, volgde je nog het ritme van je hart, die kloppend de maat gaf maar daarna... volg je de maat van je tijd. En hoewel de maat van de tegenwoordige tijd het individu als deuntje zingt blijft het toch een maat en wordt er vrolijk gemarcheerd met de zelfde mode aan, telefoon in de zak en gps in de auto. Nu zijn die uiterlijke voorwerpen niet zo van belang maar ze geven wel duidelijk zichtbare signalen aan ons allemaal dat we in het zelfde rond lopen en gedachteloos aanschaffen en blijven denken dat wij zelf de keuze maken, als individu, kijk maar is goed om je heen. Maar zoals gezegd, dit is niet zo van belang, belangrijkere is dat onze idealen en dromen ook aan mode onderhevig blijken te zijn.

‘De tijden veranderen’, wordt er dan gezegd en alles veranderd maar als dat de enige argumenten zijn om nu dingen te kunnen zeggen zonder blozen die twintig jaar geleden racistisch waren dan weet ik het niet hoor, je zou toch hopen dat er dingen buiten de tijd en zijn kennelijke dwang om te veranderen staan. Maar nee, tien jaar geleden was je een uitslover als je een mobiletelefoon had en nu ben je er een als je er niet een hebt, en we vinden dat allemaal normaal. We lopen met zijn allen keurig in de maat. En dit alles sinds de eerste wereldoorlog? Sinds onze volwassenheid? Omdat het een wereld oorlog was, de hele wereld voelde de invloed er van. De mens werd natuurlijk altijd in meer of mindere mate door zijn omgeving geleefd en beleefd maar die omgeving heeft door die oorlog opeens een gigantische metamorfose ondergaan.

Die eerste wereldoorlog heeft de hele wereld als het ware een bepaalde draai gegeven waar niemand meer onderuit kon en kan. Daarvoor was de wereld van de meeste mensen zijn directe omgeving, hoogstens een land dat alle koppen een kant op deed kijken, de maat gaf. Dat is dus veranderd, je kunt niet meer dromen of hopen op een plekje hier op aarde waar de onschuld noch de maat bepaald, waar een revolutie gestart kan worden.Dat besef wordt nu al generaties doorgegeven en heeft ons mede opgevoed. Al generaties lang is er geen echte hoop meer, de wereld is rot, lang leve het moment morgen ga ik links en overmorgen rechts waarom zou ik nog idealen hebben. En ga nu niet zeggen dat het allemaal wel mee valt, denk alleen maar is aan Wilders en de moslims en hun achterlijke geruzie, leg mij dat maar is uit na zes miljoen dode Joden en het zogenaamde en heel snel weer vergeten ideaal van het ‘dat nooit meer’, nooit geen haat meer.

Waarom erger ik mij dus aan de mens -en ik benadruk maar even dat ik er ook een ben- omdat het in ganzenpas in de maat blijft lopen en kennelijk nog steeds niet heeft geleerd om op eigen benen te staan…we zijn eigenlijk allemaal kindsoldaten

De Eerste Wereldoorlog werd gevoerd tussen enerzijds Duitsland, Oostenrijk-Hongarije in Midden-Europa (de Centralen), en anderzijds Rusland, Groot-Brittannië, Frankrijk en een aantal andere landen (de geallieerden). Het kleine Servië was vanaf het begin betrokken, België werd er in meegesleurd doordat de Duitse aanval via haar grondgebied liep. Tijdens de oorlog werden de Centralen versterkt door de deelname van het Ottomaanse Rijk en Bulgarije, terwijl Japan, Italië, Portugal, Roemenië en de Verenigde Staten de geallieerde zijde kozen. De omvang van de oorlog wordt duidelijk wanneer men beseft dat aan het eind van de oorlog 25 staten en hun koloniën betrokken waren, met 1,35 miljard inwoners oftewel driekwart van de toenmalige wereldbevolking.

Meer op wikipedia: http://nl.wikipedia.org/wiki/Eerste_Wereldoorlog

Doden in en na de eerste wereldoorlog:

Eerste Wereldoorlog	1914-1918	8.500.000
China: krijsheren en nationalistische tijd	1917-1937	4.000.000
Russische Burgeroorlog	1918-1921	8.800.000
USSR: regime Stalin	1924-1953	20.000.000
Tweede Wereldoorlog	1939-1945	50.000.000
Eerste Indo-chinese onafhankelijkheidsoorlog	1945-1954	600.000
Scheiding India-Pakistan	1947	500.000/800.000
China: regime Mao Zedong	1949-	48.000.000
Koreaanse Oorlog	1950-1953	1.500.000/2.800.000
Algerijnse Vrijheidsoorlog	1954-1962	650.000
Tweede Indo-chinese oorlog (Vietnam, Laos, Cambodja)	1960-1975	2.125.00/2.700.000
Ethiopië Burgeroorlogen	1962-1992	1.400.000/1.700.000
Indonesië: slachting communisten	1965-	500.000
Nigeria: opstand Biafra	1967-1970	1.000.000/2.000.000
Bangladesh slachting	1971-	1.250.000
Cambodja regime Rode Khmer	1975-1979	1.650.000/2.000.000
Mozambique Burgeroorlog	1976-1992	600.000/800.000
Iran-Irak oorlog	1980-1988	600.000/800.000
Afghanistan Burgeroorlog	1980-2001	600.000/1.400.000
Tweede Sudanese Burgeroorlog	1983-	400.000/1.900.000
Rwanda slachting	1994	800.000
Kongolese Burgeroorlog	1998-	1.000.000/1.700.00
Totaal		157.985.000/164.110.000

Bron: http://www.w8.nl/twintigsteeeuw.htm

Spiegel

2008-03-02T15:49:00.004Z

Uitkijken naar de verte en starend luister ik naar binnen.

Komt daar een gedachte aan of is het geruis?

Het bonzen van mijn hart dat ik hoor komen en gaan.

Het blijft rustig hier rond de hoogtes van deze kliffen.

De diepte bonst verder blijft het stil als ik luister naar benden.

De echo komt zonder dat ik nu schreeuw toch aanzetten.

Weerkaats weer terug, de lucht trilt, het blijft stil.

Ik sta op en draai mij om voldaan na de rust van de klim hier naartoe.

Tegen kliffen die overhangen, kaatste ik terug in de tijd tot het moment dat ik reikte.

Over de rand, loshing en vrij kwam van de echo, mijn verleden.

Mijn hoofd gedrukt tegen de grond hijg ik uit en lach de rest dat nagalmt terug.

Ik rust uit en luister, kijkt uit naar binnen en sta op.

De stilte is duidelijk aanwezig en de lucht niet bedoezeld door hijgerig geadem.

Het loopt hier langzaam af, een lichte tred, in de verte een uitzicht.

Ik hoef nergens meer heen is de eerste gedachte die zich nestelt in de ruimte.

Mijn hoofd berust, het blijft stil, de echo het verleden achtergebleven, vallend van die kliffen.

Zoveel nieuws kan zich nu nestelen, en broeden, nieuw leven verwekken, uitvliegen.

Het loopt hier noch steeds af, het loopt vanzelf, ik adem diep uit.

Mijn hart klopt door, ik ben er nog steeds.

Een zwarte steen doemt daar op, ik ga zitten en verwacht op een gedachte.

Mijn hart bonst door en pompt er èèn, de mens…waarom, waarheen.

In alle rust overdenk ik, kijk uit naar binnen en isoleer die vlegel.

Jij somber maker vraag ik, wat kom je doen? Jij achtervolger.

‘Het is jou hart dat mij wekte, losweekte daarboven waar ik ruste.’

‘Je kunt hier wel alleen zijn maar ik herinner jou eraan dat de ander jou bepaalt.’

‘Was dan ook niet gaan zitten op deze zwarte steen.

‘De ware echoist was allang daar in de verte vertrokken, het land van eeuwig geluk.’

‘Te nieuwsgierig ben je, had mij laten inslapen jij dromer.’

Het uitzicht blijft mooi en de onruststoker verstomt zijn gelijk.

De mens is voor ons een spiegel, onze enige houvast, hun oordeel.

Ik kan niet hier zijn, op deze kliffen, als er geen daar was, de ander bepaald de grens.

Alleen ben je nooit met je bewustzijn, we zijn allen mens, het onbepaalde dier.

Die vrijheid maakt echter velen blind, verziend, inziend, niet ziend de ander die ons bepaald.

Volgend hun groep, systeem, religie negeren ze de rest, die ware egoïsten.

We zijn allen onbepaalde dieren, laten we die vrijheid zo min mogelijk beperken voor elkaar,

ik kijk liever in een spiegel waarin ik vrijheid herken en niet hoef af te zetten.

Ik sta weer op en verder,

heb een nieuwe vriend genesteld

kan mij nu vrijer dan ooit ergeren aan de slechte lucht van daar beneden.

Het zinloze moorden, oorlogen haat en ergernissen, geneuzel, gezwam en geklets. Al die weg gegooide levens, achterloosheid, domheid, onbelangrijkheid en zinloosheid stomme politiek en partijen, richtingen en vooroordelen, reclame, mode en slaafse media, verkrachtingen, leugens, schijnheiligheid en alles wat nog meer een slecht voorbeeld geeft.

Stevn II

2008-02-29T15:57:00.007Z

Daar beginnen we dan. Deze stam is vorig jaar gekapt en in zijn ruwe vorm gezaagd en kunstmatig gedroogd. Het si maar hopen dat hij droog genoeg is en niet vreselijk gaat scheuren, hij is in iedergeval niet keurig vierkant en dat doe ik hier dus eerst zodat ik de maten er goed op kan zetten

***

Op de nu vierkante stam zet ik nu de ruwe maten van de oude steven, ik gebruik daarvoor de oude steven als voorbeeld, je kunt hem zien liggen links op de foto. De oude steven is zo goed als recht dus ik kan een lange "liniaal" gebruiken om de lijnen er op te zetten.

***

Hier schaaf ik de schuine kanten die aan de voorkant zitten, ik gebruik daarvoor een grote elektrische schaaf en later zal ik hem afwerken met een normale hand schaaf.

***

Hier zie je de schuine kanten klaar. Je kijkt nu tegen de bovenkant van de steven aan waar hij iets breder is dan aan de onderkant die moet aansluiten op de kiel.

***

Nu ga ik de achterkant afschrijven. Omdat de steven aan de onderkant precies moet passen tussen de huid en de de knie die op de kiel staat heb ik de onderkant van de oude steven af gezaagd om hem precies te kunnen kopieren.

***

Nu begrijp je misschien waarom ik goed moet nadenken om deze klus goed te klaren. Vele onderdelen op een boot zijn belangrijk en die wil ik natuurlijk ook zo goed mogelijk maken maar een boot zonder kiel komt niet ver, een belangrijk onderdeel dus, net zoals de huid en de kiel.

***

Nadat ik de binnenkant van de steven in vorm heb geschaafd maak ik de aanslag waar de huiddelen aanvast gespijkerd worden. De recht opstaande rand is ongeveer 5,5 cm en de huid is ook zo dik en daar komt de kopsekant van de huiddelen dus tegen aan.

***

Het pas maken van de aanslag is het moeilijkste. De hoek waarin de huid aankomt verander langzaam van boven naar beneden, de boot word smaller. Het is belangrijk dat die aanslag paralel loopt met de huid zodat je de huidplanken goed kunt vast spijkeren.

***

De werkplek.

***

Hier zie je hoe de hoek van de aanslag langzaam veranderd. Bij een nieuwe boot maak je de steven zondere deze aanslag, die maak je pas als je werkelijk met een huidplank aan komt zetten, dan teken je hem af en hak je hem er in, kan bijna niet mis gaan. Nu is de huid er al en moest ik dus nauwkeurig meten, lengtes, breedtes, en vele hoeken, een precisie werkje ook omdat ik niet zomaar even een andere stam uit het schap kan trekken om het nog is te proberen.

***

De achterkant van de steven en de onderkant die op de kiel komt. De achterkan is niet recht zoals je ziet.

***

Een paar dagen druk schaven.

***

En even passen natuurlijk. Een klein beetje bij schaven maar voor de rest...ingen problem.

***

Mooi hè.

***

Hier kun je mooi zien hoe de huid aankomt in een hoek die langzaam veranderd naar onder toe. De ruimte die je ziet tussen de huid en de aanslag komt omdat de huid iets naarbuiten boog toen ik de spijkers er uit haalde, die dwingen we dus naar voren. Tussen de kopse kant van de huidplank en de steven slaan we vlas net zoals we op het dek doen om het waterdicht te maken.

***

Stevn

2008-02-26T16:47:00.004Z

Het gaat dan gebeuren, de voorsteven van de Straumnes ga ik vandaag weg halen. De eerste keer dat we dat hier doen zonder de huid weg te halen en mijn eerste echte grote klus, een steven is nogal belangrijk voor een boot namelijk... We halen eerst alle spijkers er uit en twee lange bouten die de steven met de kiel verbinden en dan takelen we hem omhoog, simpel hè

***

Om de spijkers er uit te trekken lassen we een buisje van binnen aan de spijkers vast. De spijkers zitten verzonken in de huid, ongeveer 2 cm dus we kunnen geen koevoet gebruiken.

***

Als we het buisje hebben vast gelast monteren we een stang met een gewicht eraan vast en dan hameren we hem er als het ware uit. Het heeft ons ongeveer 1 dag gekost om ze er allemaal uit te halen, ongeveer50 stuks.

***

En daar gaat ie dan, vingers gekruist en hopen dat er geen verassingen zijn.

***

Het is gelukt, langzaam maar zeker trok de kraan hem eruit zondere de huid
te beschadigen...iedereen blij, ik had niet anders verwacht.

***

Na vijftig jaar trouwe dienst is het dan eindelijk afgelopen voor hem. Hoeveel water heeft hij wel niet gespleten tijdens al zijn omzwervingen in deze Noorse wateren?

***

En hier zat hij dus, en een mooie nieuwe zal er komen.

***

En daar stond hij, zijn nogal natte verbinding met de kiel.

***

De nieuwe en de oude nu nog gebroedelijk naast elkaar, wacht maar tot dat hij door heeft dat het nu echt is afgelopen is voor hem en in de openhaard verdwijnt.

***

En blij Christiaan? Trek dan maar een raar gezicht voor het vogeltje. Missie geslaagd.

Oude vrienden

2008-02-24T22:26:00.003Z

Gisteren geschoten.

2008-02-24T16:57:00.004Z

Er is er een Jarig.

2008-02-24T16:13:00.002Z

Mijn Honda is gisteren 400.000 km oud geworden, langleve de Japanse techniek. Ik heb der mee uit genomen op der favoriete route, zie der glunderen op de foto's

bootjes

2008-02-20T21:58:00.003Z

Update

2008-02-20T21:00:00.012Z

Het is allemaal wel leuk en aardig dat fotograferen, moralistische stukkies schrijven en mijn nek breken maar het werk gaat ook gewoon door. Een kleine update dus voor de geïnteresseerden.

***

Hier zie je de ‘rekkestutte’ en delen van nieuwe spanten. Je kunt de huid zien lopen onderaan, we hebben vier gangen weg gehaald. Bjorn mijn collega is nu bezig om alles wat nieuw is geplaatst op maat te schaven zodat we later de nieuwe huidplanken kunnen monteren.

***
Op deze foto kun je aardig zien dat we niet hebben stil gezeten, misschien herken je der wel een boot in. Ik ben vandaag begonnen om aan de voorkant de dekbalken mooi in lijn te schaven, van voor naar achter loopt het dek niet recht maar meer als een banaan, schaven en veel (uit)kijken dus naar de mooi lijn.

***

Hier zie je wat werk van mij van de laatste tijd. Het nogal grote stuurhuis is door de jaren heen ongeveer 6 cm gezakt. Dekbalken die normaal ook als een banaan van stuurboord naar bakboord lopen zijn nu recht. Niet goed en het beste was geweest als we het stuurhuis had weg gehaald en alle drie de balken die hem dragen hadden vervangen maar er is niet genoeg geld daarvoor. Als oplossing heb ik daarvoor verschillende dingen bedacht. Hier kun je een nieuwe dekbalk zien die ik langs de oude heb gelegd en aanvast gebout. De oude dekbalk ligt er nog steeds maar hij was deels gebroken en verrot. Ook heb ik Ole, mijn leerling, er een schot onder laten maken om de boel nog wat meer te stutten. Onder alle dekbalken in de machinekamer komen schotten aan weerszijde en een van de balken ga ik voor de helft vervangen, ook verrot. Links boven op een van de foto’s kun je de ‘”las” wel zien en hoe veel ruimte we hebben om te werken, ik laat Ole niet voor niks de schotten maken. Zonder gekheid, hij doet zijn werk goed , beetje te precies soms en soms ook weer niet en hij wil wel is met te grote stappen thuis zijn, dan denkt hij dat hij klaar is, loopt hij helemaal trots met zijn werkstuk langs mij heen en dan merk ik iets op en dan kijkt hij, zakken zijn schouder en keert hij weer terug naar de werkplaats…hij komt er wel

***

Op deze foto’s kun je de ‘kravel’ zien die ik deze week heb gemaakt om de ‘laste luke’ te dragen. Een mooie klus, lekker precisie werk met een leuke verbinding en dekbalken en een luik die al klaar zijn dus het boeltje moest er precies onder passen.

***

Vrijdag komt ook eindelijk de nieuwe ‘stevn’ dus maandag kan ik hopelijk beginnen met de oude er uit te zien te krijgen hem namaken en weer proberen er in te krijgen. Op de foto is het wat moeilijk te zien, links onder zie je een deels weg gezaagde steven en huidplanken die er nu nog aan vast zitten. Vier lagen met huidplanken zijn weg maar eigenlijk willen we de rest niet weghalen want het is nogal een (dure)klus om ze weer terug te plaatsen je moet ze namelijk in de volle lengte vervangen. Nu ga ik dus eerst de oude spijkers er uit trekken door er een ijzeren pen aan vast te lassen zodat we ze er uit kunnen halen, ze zitten nu nog onder een houtprop 2 cm in het hout, een nijptang werkt dus niet. Ik heb de lange bouten aan de onderkant al weg gehaald die de ‘stevn’ met de ’kjøl’ verbinden dus in principe kunnen we hem er dan uithijsen met de kraan, in principe. Wel, verder wordt het allemaal wat technisch, de helft moet ik zelf nog uitzoeken het is in ieder geval niet een operatie die vaak wordt uitgevoerd, hier tenminste nog nooit, spannend dus.

Vel, det var alt, til nest gang. Kasje jeg skrive ikke helt ret Norsk men du versta ingen ting so du kan sier ingen ting om det. Jeg snakker Norsk bedre og bedre, det er fint.

2008-02-17T18:51:00.006Z